Polski rynek pracy cudzoziemców nadal opiera się przede wszystkim na pracownikach z Ukrainy i Białorusi, jednak coraz wyraźniej widać rozszerzanie rekrutacji na dalsze rynki. Pełne dane za 2025 rok pokazują, że wśród pięciu największych grup cudzoziemców ubezpieczonych w ZUS znaleźli się również obywatele Gruzji, Indii i Kolumbii. Jednocześnie w 2026 roku zmieniają się przepisy dotyczące zatrudniania części cudzoziemców, co dodatkowo wpływa na sposób planowania rekrutacji.
Zmiana nie polega więc na zastępowaniu jednych narodowości innymi. Polski rynek rekrutacji zagranicznej staje się przede wszystkim bardziej zróżnicowany geograficznie. Dla firm oznacza to większą liczbę potencjalnych źródeł kandydatów, ale również konieczność lepszego planowania całego procesu.
Ukraina i Białoruś nadal dominują, ale rynek nie kończy się na nich
Na koniec 2025 roku w ZUS było około 857 tys. obywateli Ukrainy i prawie 139 tys. obywateli Białorusi. Obie grupy pozostają więc zdecydowanie większe niż kolejne narodowości obecne na polskim rynku pracy.
Pracownicy z Ukrainy i Białorusi nadal stanowią podstawę zagranicznej części rynku pracy, a rekrutacja pracowników z Ukrainy oraz rekrutacja pracowników z Białorusi pozostają istotnymi kierunkami dla polskich przedsiębiorstw.
Nie oznacza to jednak, że większe projekty rekrutacyjne powinny opierać się wyłącznie na tych dwóch rynkach. Przy stałym lub rosnącym zapotrzebowaniu na personel firmy coraz częściej analizują również inne kraje, zwiększając liczbę dostępnych źródeł kandydatów.
Gruzja pokazuje, że wielkość rynku i możliwości rekrutacji to dwie różne rzeczy
Obywatele Gruzji byli na koniec 2025 roku trzecią najliczniejszą grupą cudzoziemców ubezpieczonych w ZUS. Jednocześnie warunki prowadzenia nowych rekrutacji uległy zmianie. Od 1 grudnia 2025 roku Gruzja nie jest objęta procedurą oświadczeniową.
W 2026 roku pojawiła się kolejna zmiana. Od 22 sierpnia obywatele Gruzji posiadający zezwolenie na pracę nie mogą na jego podstawie rozpocząć pracy, jeżeli przebywają w Polsce w ramach ruchu bezwizowego. Przepisy przewidują rozwiązania przejściowe dla osób, które rozpoczęły taką pracę przed wejściem nowych regulacji.
To dobrze pokazuje, dlaczego rekrutacja pracowników z Gruzji – podobnie jak z innych państw trzecich – powinna uwzględniać nie tylko dostępność kandydatów, ale również aktualną ścieżkę legalizacji pobytu i pracy.
Indie pokazują trwałe rozszerzanie rekrutacji na Azję
Indie znalazły się w pierwszej piątce najliczniejszych obywatelstw wśród cudzoziemców ubezpieczonych w ZUS. W połowie 2025 roku było ich około 24,3 tys., czyli o 14% więcej niż rok wcześniej. MRPiPS wskazywało jednocześnie na rosnącą obecność kandydatów pochodzących z dalszych rynków, w tym Azji.
Pracownicy z Indii są przykładem tego, że Azja przestała być marginalnym kierunkiem polskiej rekrutacji zagranicznej. Dla przedsiębiorstw oznacza to możliwość poszerzenia puli kandydatów, szczególnie gdy lokalny rynek lub bliższe kraje nie zapewniają odpowiedniej liczby osób.
Rekrutacja pracowników z Indii wymaga jednak większego wyprzedzenia organizacyjnego. Pozyskanie kandydata jest tylko częścią procesu – trzeba uwzględnić również legalizację, termin przyjazdu oraz przygotowanie zatrudnienia w Polsce.
Kolumbia pokazuje potencjał Ameryki Łacińskiej
Jeszcze bardziej dynamiczny wzrost odnotowano w przypadku Kolumbii. W połowie 2025 roku w ZUS było około 17,7 tys. obywateli tego kraju, czyli o 104% więcej niż rok wcześniej. Tak wysoka dynamika jest znacząca, choć trzeba pamiętać, że wzrost następował z dużo niższego poziomu niż w przypadku Ukrainy czy Białorusi.
Rosnąca liczba pracowników z Kolumbii pokazuje, że Ameryka Łacińska staje się coraz bardziej widocznym źródłem kandydatów. Jednocześnie również tutaj w 2026 roku zmieniły się warunki prawne – od 22 sierpnia ograniczono możliwość wykonywania pracy na podstawie zezwolenia podczas pobytu bezwizowego obywateli Kolumbii.
Dlatego rekrutacja pracowników z Kolumbii może poszerzać możliwości kadrowe firmy, ale wymaga obecnie szczególnie uważnego zaplanowania legalnej ścieżki przyjazdu i zatrudnienia.
Dlaczego firmy rozszerzają geografię rekrutacji?
Poszukiwanie kandydatów w kolejnych państwach nie musi oznaczać rezygnacji z dotychczasowych kierunków. Jeżeli firma regularnie potrzebuje większej liczby pracowników, uzależnienie całego procesu od jednego rynku ogranicza możliwości reagowania na zmieniającą się dostępność kandydatów.
Dywersyfikacja źródeł rekrutacji nie oznacza zastąpienia pracowników z Ukrainy czy Białorusi pracownikami z Azji lub Ameryki Łacińskiej. Oznacza możliwość korzystania z kilku rynków zależnie od konkretnego zapotrzebowania.
Znaczenie ma liczba potrzebnych osób, kwalifikacje, stanowiska, miejsce pracy oraz termin, w którym zespół powinien rozpocząć zatrudnienie. Dopiero do tych parametrów należy dobierać kraj prowadzenia rekrutacji.
Większy wybór kandydatów oznacza bardziej złożony proces
Rozszerzenie rekrutacji na Indie, Kolumbię czy inne odległe rynki zwiększa dostęp do kandydatów, ale nie oznacza automatycznie szybszego pozyskania pracowników. Im bardziej złożona procedura pobytowa i im większa odległość, tym większego znaczenia nabierają odpowiednie przygotowanie dokumentów, organizacja przyjazdu oraz termin rozpoczęcia pracy.
Szerszy rynek kandydatów daje firmie więcej możliwości, ale wymaga wcześniejszego planowania rekrutacji. Jest to szczególnie istotne przy większych zespołach, których brak może bezpośrednio wpływać na produkcję, logistykę lub realizację zamówień.
Rekrutacja zagraniczna w 2026 roku – jeden rynek czy kilka?
Pełne dane za 2025 rok oraz zmiany obserwowane w 2026 pokazują, że polski rynek pracy cudzoziemców rozwija się w dwóch kierunkach jednocześnie. Ukraina i Białoruś zachowują dominującą pozycję, a obok nich rośnie znaczenie dalszych źródeł kandydatów – szczególnie Azji i Ameryki Łacińskiej.
Dla pracodawcy najważniejsza pozostaje jednak nie narodowość, ale dopasowanie rynku rekrutacji do rzeczywistej potrzeby firmy. Rekrutacja pracowników z zagranicy powinna zaczynać się od stanowiska, wymaganych kompetencji i terminu zatrudnienia – dopiero później od wyboru kraju pochodzenia kandydatów.
W zależności od charakteru zapotrzebowania taki proces może być następnie połączony z pracą tymczasową, leasingiem pracowników lub outsourcingiem pracowników. Dzięki temu firma może nie tylko rozszerzać źródła rekrutacji, ale również dopasować sposób zapewnienia personelu do swojej działalności.
